Berdine en Elke ... vanuit Gambia

Het einde van ons avontuur

2009-05-02T08:43:00.000-07:00

Onze buitenlandse stage zit erop. Ondertussen zijn we alweer een week in België en bereiden we onze ingroeistage voor. Bedankt aan iedereen die onze blog gevolgd heeft! Voor vragen, reiservaringen en tips blijven we altijd beschikbaar.
Groeten van Elke en Berdine

Unicef

2009-04-20T10:59:00.001-07:00

Zaterdagavond heb ik met Liesbeth en Filip (het vriendje van Liesbeth) een bustaxi naar Bakau genomen. Filip had immers op het vliegtuig naast een medewerkster van Unicef gezeten die graag onze ervaringen op de Picca Nursery School wou horen. Dus gingen we met z’n drieën naar het United Nations-gebouw in Bakau. Daar werden we ontvangen in een mooi kantoor waar we te weten kwamen dat de 'unicef-lady' in feite het hoofd van de Unicef organisatie, afdeling education, in The Gambia is. We werden uitgenodigd op een etentje in een Chinees restaurant en daar bespraken we onze ervaringen, de problemen die we tegengekomen zijn, de corruptie in het land, de economische situatie, het werk van Unicef en het onderwijsbeleid in Gambia. Jawel, een interessant gesprek. Na het eten (subliem Chinees!) maakten we een korte tussenstop in haar huis (als je dat vergelijkt met de Afrikaanse compounds...) en voerde ze ons netjes terug naar huis in haar geruisloze terreinwagen.
Ze is een vrouw die diplomatie uitstraalt en veel over heeft voor haar job. In ruil voor het vele reizen en de lange werkdagen krijgt ze inderdaad een aantal financiële voordelen. Maar toch zou ik haar beroep niet graag uitoefenen. Vanuit idealistische en bewonderenswaardige ideeën vertrekken, maar constant tegengehouden worden door het Gambiaanse corrupte systeem, de politieke verbanden, de economische afhankelijkheid, een op zijn minst verdachte president, enzovoort. Ik zou danig gefrustreerd raken, maar zijzelf sprak erg rustig over al deze zaken. Zoals ik al zei: bewonderenswaardig.

Elke x

Redding uit Belgie...

2009-04-19T09:06:00.000-07:00

De muizen liepen nog steeds ongegeneerd door ons huisje. Toen mijn ouders en zus vorige week op bezoek kwamen, brachten ze niet alleen de overheerlijke Belgische chocolade mee, maar ook… Belgische muizenvallen!
En het bleek een waar succesverhaal!
Donderdagavond (na een hele drukke week) besloten Hanne en ik er eens werk van te maken. Nadat we eerst 10 minuten moesten zoeken hoe we de vallen moesten opzetten en na 2 mislukte pogingen waarbij de rijst de lucht in gekatapulteerd werd, stonden de vallen op scherp. De Afrikaanse schotel moest als lokaal dienen. En lekker als het is… Nog geen uur later hoorden we een eerste klakgeluidje en gepiep. Het eerste slachtoffer was gevallen! Wegens groot succes besloten we onze muizenvallentocht vrijdag verder te zetten.
En ja hoor… enkele uren later hoorden we opnieuw een klakgeluid. Ook deze muis had zijn laatste wandelingetje gemaakt. Daar lag hij dan, op zijn rug met zijn pootjes in de lucht.
Sofie droeg hem om heel elegante wijze naar buiten :p. We blijven doorgaan met onze muizenvallenactie. Het enige probleem : we weten niet hoeveel er nog zitten en of er wel nog zitten. Volgende week moeten we naar huis en nu wordt het probleem net opgelost, na 2 maanden slapen tussen de muizen. Hopelijk maken we dus nog enkele muizenvrije nachtjes mee en anders wens ik het de andere meisjes die wat langer blijven van harte toe :)!
Hoe dan ook… mijn wraak zal zoet geweest zijn en kostte 3 Afrikaanse muizen het leven. Ze werden netjes begraven … op de vuilnisbelt :p.
Voor de rest hadden we een hele drukke week met de voorbereiding van het openingsfeest van het schooltje. Het feest was een hele belevenis en het werd een superdrukke dag met veel chaos onder de kinderen. Er moest gekookt worden voor een paar honderd man. Uiteindelijk werd er dan toch geen koe geslacht (zoals eerst gezegd), maar het werden geitjes die op onze pla terecht kwamen. De school werd helemaal versierd, er was muziek, …
Een echt Afrikaans feest! Maar de beloofde president kregen we niet te zien :p. Toch waren er enkele andere hoge gasten die elk een speech gaven. De school is dus officieel open verklaard:)!
De opkuis vrijdag was iets minder leuk :p, maar dat namen we er met plezier bij. Gisteren ging ik met Matty voor een laatste keer naar Serekunda om wat typische dingen te kopen die ik dan kan tonen aan de kindjes in mijn stageklas in België.
De komende week geven we nog 2 dagen les, woensdag is er sportdag en donderdag vertrekken we terug naar België :(.
Deze keer is het dus echt het laatste blogbericht dat jullie te lezen krijgen uit het verre Gambia!

Bye bye

Berdine –X-

2009-04-19T08:42:00.000-07:00

openingsfeest

openingsfeest

openingsfeest

repeteren met de kindjes

versiering (En ja, we weten het ... de belgische vlag hangt verkeerd! Foutje! Oeps!)

Ons klasje. Helemaal opnieuw geschilderd en versierd met tekeningen van de kindjes.

De schoolopening

2009-04-18T09:55:00.000-07:00

Er was dus geen president he. Laten we vooral niet overdrijven. En er werden drie schapen geslacht in plaats van een koe.

Het slaveneiland nabij Juffereh.

Ons schooltje, opnieuw geverfd.

Abstracte kunst: hippo tussen 4 bierflesjes.

Ik drink kokos.

Het loopt op zijn einde...

2009-04-15T07:08:00.000-07:00

Het is al een eindje geleden dat ik nog een berichtje plaatste… Sorry daarvoor. Mijn ouders en zus waren hier op bezoek en ik kon ze toch moeilijk aan hun lot overlaten bij alle Afrikaantjes hier J! We bezochten in de paasvakantie heel wat mooie dingen en deden prachtige uitstappen! Ook wilde dieren als krokodillen en bavianen ontbraken er niet aan.
Na 2 maanden een warm bad kunnen nemen (in het appartement waar mijn ouders verbleven) deed ongelofelijk veel deugd!!!
Ook de paaseitjes die van België meekwamen met het vliegtuig waren overheerlijk! Je hoort het wel altijd zeggen dat de Belgische chocolade de beste is, maar dat besef je toch pas maar echt als je dat zolang moet missen. Dan weet je dat ze gelijk hebben! Na 10 dagen ontspanning … is het deze week terug werken geblazen! Donderdag wordt de school officieel geopend. Voorlopig is er nog heel veel werk : de speelplaats wordt gevloerd, de klassen worden herschilderd, nieuwe ramen worden in de muren gekapt, de voorraad (schriften, kleren, speelgoed, puzzels, …) werd gesorteerd en geordend. Ook de kinderen moeten nog de liedjes en de dansjes voor de opening verder oefenen. Ook moeten we nog op zoek naar een koe om te slachten om iedereen eten te kunnen geven op het feest. En ik zeg het je… een koe vinden die geschikt is en niet zoveel geld kost, is wel degelijk moeilijk te vinden. Je kunt er niet zomaar eentje van straat plukken, want dan krijgen we te doen met de Gambiaanse politie en dat willen we natuurlijk niet J! We zijn dus iedere dag druk bezig en hebben geen tijd om met onze vingers te draaien!
Normaalgezien komen de belangrijkste mensen van het dorp op deze dag en misschien ook de president en de Gambiaanse televisie. Het wordt dus het evenement van het jaar J! Alleen jammer dat ze het op de Belgse televisie niet uitzenden he!
Deze week liep ik af en toe alleen over straat. Na tientallen jongens die achter me aan liepen en 2 huwelijksaanzoeken kreeg ik er toch wel lichtjes genoeg van :p.
Voor de rest gaat hier nog altijd alles heel goed! Het begint nu heel rap in te korten, want binnen een grote week zitten we terug op het vliegtuig richting België! Ik zal het heel erg missen hier, dat weet ik nu al!
Dit kan dus wel eens het laatste bericht zijn dat ik op onze blog zet terwijl ik hier nog in Afrika ben. Dus mensen… geniet ervan!!

Dikke zoen uit Afrikaaaaa

Berdine –X-

2009-04-15T06:33:00.000-07:00

markt

werken op school

met mij lieftallige zusje :)

Afrikaanse natuur

daddy, sis, mommy and me

enkele mooie sfeerbeelden om jullie nog meer jaloers te maken :p

etentje bij mama matty met mijn ouders en zus

matty leerde me afrikaans dansen ...

afrikaanse mama :)

kleine matty (3 maanden)

visdrogerij ... met de nodige stank

mijn zus en ik

veemarkt

krokodil aaien ... brrr

monkeys

Mijn bekering tot het vlechtjesdom

2009-04-05T08:42:00.002-07:00

Het resultaat van 7 uur stilzitten (inclusief ontbijt, lunch, thee en een dozijn conversaties met de zussen/broers/zonen/vrienden van de kapster).

Lastige week

2009-04-05T08:42:00.001-07:00

De voorbije week heb ik een aantal moeilijke momenten gekend. Mentor Kebba moest immers deze week al dagelijks naar Brikama om zijn lerarenopleiding verder te zetten (avondonderwijs maar dan in schoolvakantie-vorm) waardoor ik en Berdine alleen voor de klas stonden. De kinderen waren echt niet rustig te krijgen. Elke 5 minuten moesten we om stilte vragen, wachten, trucjes verzinnen om de stilte te laten duren (meestal tevergeefs), ... Zo is het gewoon niet plezant om les te geven. Alle leuke activiteiten die we deze week uitgedacht hadden, waren maar half zo fijn omdat er constant gebabbeld werd. De kinderen waren niet aandachtig genoeg om de nieuwe leerstof echt te laten doordringen waardoor ik met veel frustratie alles 10 keer moest uitleggen. Het is vooral vervelend omdat ik weet dat de kinderen wel 100 % aandachtig zijn als Kebba in de klas is. En dan vinden ze dezelfde oefeningen en werkvormen echt superleuk, terwijl ik nu het gevoel had dat ik hen niet kon boeien. En aangezien mijn stem weer het dal der heesheid inging, was het echt een lastige week.

Met als apotheose de lessen op donderdagnamiddag. Ik stond nu immers compleet alleen voor de klas. Geen Kebba, geen Berdine (die was haar ouders gaan ophalen van het vliegveld), geen Sullayman die de plaatselijke taal spreekt, geen andere leerkrachten die aan het werk zijn, alleen ik. En na een nog redelijk geslaagde les Engels liep het fout bij de kringspelen. 5 jongens hadden immers een meisje hard geslagen en geschopt, zelfs toen ze al aan het wenen was. Man, ik stond daar gewoon perplex van. Want van sommige van die jongens had ik zo’n gedrag compleet niet verwacht. Ik wist gewoon echt niet meer wat te doen. Gelukkig schoot een buurvrouw me te hulp en heeft die jongens meteen ‘op Gambiaanse wijze’ gestraft. Daarna heb ik ze op mijn eigen manier ook nog eens duidelijk gemaakt dat zo’n gedrag echt niet door de beugel kan: een preek die je vijf huizen verder nog kan horen, een hele les tegen de muur staan en geschorst worden van alle leuke activiteiten. Ik had het op een gegeven moment echt moeilijk om mijn tranen te bedwingen, ik was zo ontgoocheld. Gelukkig kon ik wat op adem komen door de rest van de klas zelfstandig werk te geven. En uiteindelijk passeren die lastige momenten ook weer zodat ik de les toch nog positief kon afsluiten met het zingen van enkele lokale liedjes.

En ook de week zelf is vrijdag mooi afgesloten. Kebba moest niet naar Brikama (nationale feestdag omdat Gambia de Africa-cup heeft gewonnen) en was dus in school aanwezig. De klas was ook gesplitst in twee groepen voor de lessen bewegingsopvoeding, waardoor ik maar aan een halve klas per keer moest lesgeven. En de kinderen waren echt serieus stil (misschien nog wat onder de indruk van mijn preek?) en ze werkten goed mee en ik kon aan hun gezicht zien dat ze het ook werkelijk interessant en leuk vonden. Mijn leesles ging echt vlot (sommige lln kunnen nu al met gemak korte zinnetjes lezen - wat een verschil met de eerste leesles!), mijn evaluatie van hun leesvaardigheid was goed georganiseerd en ook de schrijfles was enorm plezant omdat de leerlingen er zo in opgingen. (En die vijf jongens hebben zich erg netjes gedragen. )

De hele week zijn we ook bezig geweest met het voorbereiden van de opening van ons schooltje. Tekeningen maken, liedjes inoefenen, het cheerleaden van het woord PICCA aanleren, uitleggen wat er zal gebeuren die dag, het was echt fijn om daarmee bezig te zijn.
Twee weken paasvakantie, hoe ga ik dat ooit overleven zonder bengels die op muren kruipen, om de drie seconden wenen tijdens het voetballen, vol trots hun tekening van een olifant tonen of zich giechelend in klas verstoppen?

Leerkracht zijn, het is toch meer dan een beroep he.

naaien

2009-03-29T10:55:00.001-07:00

Aangezien we deze week niet konden lesgeven in ons schooltje wegens verbouwingswerken (er werden nieuwe vloeren gelegd), hebben we dan maar ons werothema voor de ingroeistage in elkaar gestoken. Wat een drukke en vermoeiende week! Brainstormen, uitwerken, organiseren, controleren; onze hersenen waren permanent in overdrive. Ben ik blij dat ik maandag opnieuw mag lesgeven. Thema kledij deze keer. Ik ben alleszins van plan een didactische klerenketting, een dialoogje op de kledingmarkt en het onderzoeken van een Gambiaanse kleerkast als activiteiten aan te brengen.

Tussen het brainstormen door heb ik ook het uniform van Sainabou genaaid. Ik kon de scheur in haar jurk niet meer aanzien, dus heb ik even wat naald en draad van Sofie gestolen en me op een zonnige middag aan het werk gezet. En jawel, het resultaat mag er zijn! Werkelijk, kijk niet zo ongelovig! Ziehier bewijsstuk nummer 1:

Toen ik haar uniform wou terugbrengen, vond ik natuurlijk haar huis niet meer terug in de wirwar van zandstraatjes en op elkaar lijkende compounds. Was ik slim geweest, had ik gewoon aan Kebba of Matty gevraagd om mee te gaan maar ja, af en toe zoekt een mens graag wat avontuur op. Na een kwartiertje vergeefs rond te dwalen besloot ik de lokale bevolking in mijn zoektocht te betrekken. Na enkele succesloze pogingen sprak ik dan toch met een jongen die Sainabou leek te kennen. Hij leidde me meteen terug naar de hoofdweg en we sloegen een hoekje om. En jawel, daar zag ik Sainabou al zitten, koekjes aan het verkopen voor de poort van haar compound. Missie geslaagd! Uniform gefixt, gewassen en netjes teruggebracht, en 2 personen op deze aarde zijn weer een stukje gelukkiger.

En als afsluiter die totaal niets met het bovenstaande verhaal te maken heeft: Fatou en haar compound.

Groeten van uw nederige kleermaakster,
Elke

Afrikaanse muis vermoord... en een verjaardag om nooit te vergeten!!

2009-03-29T09:53:00.000-07:00

Zondagmorgen… een aangename verrassing : ‘de bakker stond aan de deur’. Tis te zeggen een mannetje met een bak op zijn fiets met daarin boterkoeken, croissants, chocoladekoeken, … Allemaal heel vers en nog lekker warm! Ik kon dat echt niet aan me voorbij laten gaan en kocht 3 koeken die ik onmiddellijk allemaal opat! Dat heeft me gesmaakt!!
Maandag… een nieuwe week, een nieuw avontuur!
Het stonk al 2 dagen verschrikkelijk in onze slaapkamer. Ik wist maar niet van waar het kwam dus gingen we op onderzoek uit. Het verdict … een dode muis onder de kast!! Helemaal zacht en rot. Wegens gebrek aan deftig materiaal heeft Elke hem dan maar uitgehaald met een pollepel. Het zal je maar overkomen… een Afrikaanse muis gedood door Belgen!
Voor de rest de hele week druk aan ons werothema (over Gambia) gewerkt, waarover we les zullen geven als we terug stage hebben in België.
Deze week niet alleen elektricteitspannes, maar ook waterpanne gehad. Geen water om onze o zo vuile voetjes te wassen, geen water om ons haar te wassen en ook geen water om de wc door te spoelen!!! Je kunt het gevolg al raden he. Gelukkig is het nu alweer opgelost en is er weer water in overvloed!
Hier zijn heel weinig winkeltjes, wel cornershops, maar daar kun je praktisch niks kopen. Nu hadden we een grote winkel gevonden in Senegambia, een soort kleine supermarkt, waar we heel veel konden kopen (wc-papier, koekjes, tonijn, …). We gingen er deze week naartoe en we konden onze ogen niet geloven!!! Van de ene op de andere dag was hij gesloten en stond alles leeg!!
We aten deze week weer heel wat Afrikaanse schotels: chicken yassa, domoda, benachin, … Het smaakt nog altijd zo spicy dat onze neus er spontaan van begint te lopen :p.
Zaterdag was er een verjaardagsfeestje voor Sulliman en mij omdat we in dezelfde week jarig zijn. We gingen het vieren bij hem thuis, een eindje verder dan Serrekunda. We overleefden de dolle rit in de bustaxi waar een hevige discussie ontstond tussen Matty en de chauffeur omdat hij ons teveel wilde laten betalen. Matty, met al haar overtuigingskracht en Afrikaanse furie nam het voor ons op en kreeg uiteindelijk een prijs die aanvaardbaar is. Tis toch zo`n lieve!!!
Na het feestje bij Sulliman gingen we ook nog naar Senegambia. Daar hadden we afgesproken met Nederlanders die hier voort moment ook zijn, Ze trakteerden ons de hele avond en als jarige kreeg ik zelfs een cocktail en een verjaardagsliedje dat ze speciaal voor mij lieten draaien, als dat niet lief is :). Een verjaardag op zijn Afrikaans, om nooit te vergeten!!!
Zaterdag was het hier trouwens weer branddag. Op de laatste zaterdag van iedere maand steken ze alle vuilnisbelten langs de straten in brand en laten ze die uitroken. Rookpluimen en stank a volonte dus...
Donderdag komen mijn ouders en zus op bezoek. Weer iets om naar uit te kijken!!

Berdine –X-

2009-03-29T09:38:00.000-07:00

Verjaardagsfeestje bij Sulliman. Eten op de grond.
Ik met mama Matty op het verjaardagsfeestje.

Elien, ik en Sofie op het feestje.

Afrikaanse maaltijd : benachin

marktkraampjes

Afrikaans landschap

elektriciteitspannes a volonte, overstekende koeien, nederlands in gambia en ... een gratis kip!!

2009-03-22T05:40:00.000-07:00

Maandag bezochten we de hogeschool in Brikama om eens te zien hoe het er hier aan toe gaat. Na de bobbelige rit in de bustaxi waarbij we plotseling moesten remmen voor een overstekende koe, werd het een heel interessant bezoek. We werden hartelijk ontvangen door de directeur en kregen een uitgebreide rondleiding door alle klassen die ons als 6 tubabs met grote ogen aankeken. We ontmoetten er 3 Nederlandse studenten die daar ook buitenlandse stage lopen. Leuk om eens Nederlands te kunnen praten!
Alweer de hele week elke dag elektriciteitspanne… `S morgens bang om op muizen te trappen en voor de zoveelste keer maar weer eens mijn haar wassen met de zaklamp op de lavabo… Nu maar klagen, maar ik weet zeker dat ik het nog zal missen als ik terug ben :p! (op de muizen na dan)
De muizen… goed nieuws!! Ze verplaatsten hun nestje naar de keuken. Ze lopen wel nog steeds door huis, maar houden me niet meer wakker `s nachts. Laat ze dus onze koekjes en cornflakes maar opeten in de keuken… als ze mijn nachtrust maar respecteren ben ik al heel tevreden! Na 3 verschillende pogingen tot vergiftiging zijn ze nog steeds alive and kicking! Ik geef de hoop op en denk dat wij hier eerder weg zullen zijn dan hen J.
Deze week leerde ik de kinderen de splitshuisjes aan en + en – oefeningen in de klas en gaven we na de schooluren Engelse les aan Haddy. Het is echt moeilijk aangezien ze nog bijna niet kan lezen en schrijven! Maar geduld is een schone zaak … zeggen ze toch.
Sommige kinderen maakten al heel wat vooruitgang, anderen hebben nog een lange weg af te leggen! We nemen nu ook zoveel mogelijk enkele leerlingen apart om hen remediëring te geven. De ingezamelde krijtbordjes helpen ons daar bijzonder goed bij.
We zijn ook volop bezig met het maken van tekeningen in de klas met de kinderen die we dan kunnen uithangen op de officiële opening van het schooltje in april.
Woensdag gingen we op huisbezoek bij de ouders van enkele zwakke leerlingen uit onze klas. We willen hen zo stimuleren om hun kind te helpen met studeren en te oefenen, maar vaak is dit moeilijk aangezien de ouders het heel druk hebben met het werk of aangezien ze vaak zelf niet kunnen lezen of schrijven… Vele mensen leven toch echt in armoede hoor, dat kon ik nu meer dan ooit merken; een huis met slechts een of twee kamers, met 1 bed voor misschien 4 mensen in huis!! De ouders bedankten ons allemaal heel erg en van een van de ouders kregen we zelfs een kip mee als geschenk! Wij overhandigden die met plezier aan Kebba, onze mentor. Zie je ons al lopen met een kip onder de arm als huisdier… ik dacht het niet!
Op school zijn ze nog volop bezig met de werken, zo staat onze speelplaats vol met kasten, planken, …
Ik sta er nog steeds versteld van hoeveel Nederlands we hier tegen komen : een potje boter met daarop geschreven echte boter, vrachtwagens met reclame voor Nederlandse winkels en meubels, mensen die t-shirts dragen met Nederlandse tekst op… en zelfs, je zult het nooit geloven, muziek van Jan Smit op de achtergrond terwijl we op terras zaten!
Zaterdag gingen we de hoofdstad Banjul bezoeken (voor Elke de tweede keer). Echt heel leuk om eens te zien. We gingen er mee met een ferryboot… leuk voor de anderen, maar niet voor mij aangezien ik er zeeziek van werd!
Zoveel mensen op die boot, het was precies een vluchtelingenstroom en beeld je dan nog eens in dat de kalkoenen, geiten en andere Gambiaanse dieren ook mee moeten. Een echte belevenis! zoveel mooie dingen te zien!
Ik kocht deze week weeral stofjes voor nieuwe kleren! Ik kan het gewoon niet laten, er zijn hier
Zaterdag was het ongelofelijk warm! De hitte is soms niet te dragen, maar ik kan zeker niet klagen in vergelijking met België, waar jullie nog steeds mogen genieten van de dikke truien :p.

Enkele zonnestraaltjes zijn onderweg naar jullie J

Gambiaanse groetjes Berdine –X-

beelden om wat jaloers op ons te worden ...

2009-03-22T05:08:00.000-07:00

stukje natuur... prachtige bomen...

de arch van Banjul, de hoofdstad van Gambia

met de ferry op zee in Banjul

overzet met ferry in Banjul

banjul

ik en mama matty op de ferry
stukje paradijs op aarde

hanne, ik, sofie en elien op de ferry

onze kindjes druk aan het werk met de tekeningen voor de officieele opening van het schooltje

idem

afrikaans koken ... i love it!

onze speelplaats ... gevolg van de bouwwerken op school

remediering en extra oefening voor de zwaksten met krijtbordjes

bezoek aan de hogeschool in brikama

hogeschool in brikama
om jullie even te laten wegdromen ... een foto van het zwenbad waar we vaak binnendringen :)

Going solo

2009-03-20T11:16:00.000-07:00

Vorige zaterdag heb ik Fatou (de dochter van de eigenaar van de vissersboot) opgezocht in Banjul. Het was wel eens spannend in mijn eentje een bustaxi te nemen, maar neen, blijkbaar wil niemand mijn afgedankte gsm stelen. Alweer een illusie armer. Fatou en haar vriendje Ebrima wachtten me op aan de Arch of Banjul om me rond te leiden in de hoofdstad van Gambia en hun eigen leefwereld. Het eerste wat me opviel aan Banjul: de straten zijn daar geplaveid. Wat een luxe. Het Venetië van West-Afrika zowaar. De stad is ook veel rustiger dan Serekunda. Ik werd uitgenodigd in het huis van Fatou om een onbekende maar wel lekkere schotel te eten (terwijl een Spaanse soap op televisie speelde), en daar heb ik haar 4 zussen en 2 broertjes leren kennen. Ze gaf me ook meteen een set Afrikaanse kleren cadeau. Gastvrijheid op zijn Gambiaans. Daarna hebben we de stad bezocht, wat op de markt rond gekuierd, de vice-major van Banjul ontmoet in het ziekenhuis, de bewakers van The Statehouse wat opgejut door een foto te nemen zonder vooraf hun toestemming te vragen (dat mannen goed kunnen zeuren is blijkbaar een universeel feit) en 7 garnalen gegeten. Ik vond het echt een fijne dag.
Elke x

vrijdag 13 maart

2009-03-15T06:45:00.000-07:00

Leren lezen. Het is dus niet gemakkelijk.
Ik probeer me dan ook zo goed mogelijk de boekjes van Veilig Leren Lezen te herinneren zodat ik daaruit wat inspiratie kan opdoen (zinnetjes met bijpassende tekeningen, het juiste woord aan de tekening koppelen, hetzelfde woord in een rijtje aanduiden, ...) maar dat moet dus allemaal klassikaal gebeuren omdat er te weinig handboeken zijn. Toch is er al vooruitgang zichtbaar. De kinderen kunnen korte, gemakkelijke zinnetjes zoals “the bag is green” en “I jump on the bed” lezen. Het grootste probleem is dat de leerlingen moeten leren lezen in een vreemde taal. Ze linken het woord gewoon niet aan de betekenis. De zot die dit systeem ooit heeft uitgevonden, had toch wat meer rekening mogen houden met de gevolgen op didactisch vlak.

Volgende week beginnen we ook met onze eerste stapjes in het volwassenenonderwijs. Kwestie van geen tijd meer over te hebben om nog te participeren aan culturele integratie. Maar natuurlijk hebben we er zin in. We zullen proberen de vrouw die verantwoordelijk is voor de medische post te leren lezen en schrijven. Het zal zonder twijfel een trial-and-error methode worden, op en top Gambia dus.

Er waren vandaag opeens twee nieuwe kindjes in de klas: Jainaba en Samba. En niemand die dat tegen ons verteld, ze gaan gewoon neerzitten en beginnen de les mee te volgen. Toen we Kebba daarover aanspraken (je kan het je wel inbeelden: vol vuur in mijn geval) gaf hij wel wat meer uitleg. En net zo gemakkelijk als er nieuwe kindjes opduiken, verdwijnen er. Van de ene op de andere dag komt Alasana niet meer naar school. Zijn moeder verhuisde gisteren naar Guinea en Alasana moest mee. Echt wel raar. Vooral omdat we ons niet kunnen voorbereiden op zulke dingen. Terwijl je als leerkracht toch wel met elk kindje een band hebt opgebouwd na zes weken.

Speciaal voor Julie: mijn tekenkunsten en de letterboekjes ter remediëring van de zwakste leerlingen:
En dit bericht is nog niet gedaan! Vandaag hebben Berdine en ik ook een lesje rond België gegeven. Toen ik de tekeningen van het vijfde leerjaar uit Christus-Koning toonde, werden de leerlingen echt heel stil. Ze waren zo aandachtig aan het kijken. Ook de voorwerpen die ik meegekregen had (een frietzakje, een vlag, knikkers) waren boeiende materialen. Als afsluiter van de les kregen de leerlingen elk een stukje Belgische chocolade, mmhmm! Dankuwel aan de klas van juf Heidi.

2009-03-15T05:38:00.000-07:00

het strand ... om jullie even te laten wegdromen bij het prachtige weer hier!

2009-03-15T05:36:00.000-07:00

Lamin, het superkoddige kindje van de mensen van wie we het huis huren!! echt een schatje

Common Wealth ... een dag om nooit te vergeten!

2009-03-15T05:31:00.000-07:00

De week begon weer met een interessante dag : de Common Wealth. Dat is een soort feestdag hier waarop alle kinderen naar school komen, maar geen les krijgen. Ze brengen elk iets mee van eten, lopen al zingend door de straten en de mama’s naaien snoepjes in de haren van de meisjes! Jawel, echte snoepjes, echt grappig om te zien. Het was een hele mooie, kleurrijke dag. Wij als leerkrachten mochten iets eten van elk kind die iets had meegebracht (kip, ei, aardappelen, chips, ...). Na 50 verschillende dingen geproefd te hebben zat mijn buikje toch wel redelijk vol... Maar ook wij lieten ons van onze beste kant zien. Na meer dan 3 uur zwoegen in het donker zonder elektriciteit bakten we 75 pannenkoeken die we uitdeelden aan de kindjes! Toen we door de straten liepen met de kinderen liep er ook een bandje mee dat voor muziek zorgde, zo hadden we onze eigen stoet J!
Deze week veel elektriciteitspannes gehad. Iedere dag wel eens. Dat is echt wel ambetant, want zo kunnen we onze pc’s, onze gsm’s, ... niet vaak opladen.We gingen ook weer zwemmen in het senegambiahotel en gingen iets drinken. En wonder bij wonder... er kwam een man langs met het nieuwsblad! Ik kon het niet laten om de krant te kopen, zeker als je weet dat hij hier nog goedkoper verkocht werd dan bij ons! Een echte superstunt.
Ik voel me al een echt afrikaantje. Ik kocht deze week Afrikaanse teenslippers, nog meer wrappa’s, oorringen en armbanden. De mensen hier kennen ons al goed en zijn erg vriendelijk. Ik zal dat zeker missen als ik terug thuis ben!Het valt mij op dat er hier heel veel Nederlandstalige dingen te zien zijn. Zo gingen we eten en kregen we een potje boter waarop stond ‘echte boter’. We zagen een vrachtwagen met daarop reclame van Belgische meubels, keukens, ... en ik zag ook een stoel staan waarop in het nederlands geschreven stond ‘niet te koop, enkel voor personeel’. Dat zijn dingen die uit België komen en hier verkocht worden. Zogezegd zijn die dan nieuw, maar eigenlijk tweedehands. Het is ook opmerkelijk dat velen hier enkele woorden Nederlands kunnen. België is dan misschien wel een klein flutlandje, maar toch duidelijk ook gekend in Afrika.Het lesgeven was weer heel leuk deze week. Ik raak echt gehecht aan de kinderen. Tijdens de donderdagmiddaglessen komen er altijd enkele kindjes eerder. Ze zeggen dan heel fier hun les op en hangen constant rond ons. Echt heel leuk!Deze week is er hier veel wind. De mensen hier vinden het echt koud en naar het schijnt is het de laatste 10 jaar al niet meer zo ‘koud’ geweest. Ik merk er eigenlijk weinig van als ik iedere middag lekker buiten zit in het zonnetje om mijn lessen voor te bereiden. In vergelijking met België is het hier heet! De negertjes hier mogen dus zeker niet klagen. Het weer is gewoon perfect!
I love Africa!

Berdine -X-

2009-03-15T05:27:00.000-07:00

2009-03-15T05:24:00.000-07:00

stoet door de straten op common wealth

2009-03-15T05:22:00.000-07:00

Common Wealth ... eten op school

2009-03-15T05:21:00.000-07:00

pannenkoeken voor de kinderen!!

2009-03-15T05:16:00.000-07:00

deeltje van ons klasje

2009-03-15T05:06:00.000-07:00

kinderen met snoepjes in hun haar op common wealth

2009-03-15T05:04:00.000-07:00

zoals echte afrikaanse dames

2009-03-15T05:02:00.000-07:00

met enkele kinderen op common wealth

Een bewogen week ...

2009-03-08T06:53:00.000-07:00

Na het voorval van het stelen op school zondag beleefden we ook maandag weer ons dagelijks avontuur. Ik was thuisgebleven omdat ik ziek was en plots hoorde ik iemand aan de deur prutsen. Ik dacht eerst dat het een van de meisjes was en wachtte even, maar het bleef maar duren dus ging ik kijken. Ik zag er Lady, de huismeid, staan. Ze stond er met bosjes sleutels en probeerde binnen te raken. Ik kon haar zien, maar zij mij niet want het is spiegelglas. Ik klopte en vroeg wat ze deed. Ze schrok en liep uiteindelijk weg. Modou heeft haar naar huis gestuurd en nu is er een nieuwe meid.Dinsdag vond ik het lastig om les te geven. De werkers zijn constant bezig en kloppen nogal vaak op de muren.We bezochten dinsdag ook een andere primary school, zodat we eens zien hoe het onderwijs hier in elkaar zit en zodat we wat kunnen vergelijken. De school die we bezochten was echt groot (bijna 2000 leerlingen!). En wij zitten daar op een schooltje van amper 200 kinderen. Het verschil was duidelijk te merken, maar ik ben tevreden dat we op een kleiner schooltje les mogen geven, want de sfeer is wel 1000 keer leuker.Woensdag was er een verjaardagsfeestje voor Hanne, Sofie en Matty. We deden onze inkopen : een hele kruiwagen vol!!! 12 kg kip, heel veel uien, patatten, tomaten, ...Het voorbereiden duurde lang, maar het was wel een heel leuk feestje in Afrikaanse stijl J! Onze Afrikaanse kleren kwamen dus goed van pas.Donderdagavond gingen we iets eten in Senegambia voor de verjaardag van Sofie. Het was die dag echt ondraaglijk warm! Zo warm hebben we het nog nooit gehad!
De muizen zitten nog steeds in huis. Ze maken veel lawaai ’s nachts!! Ze knagen aan alles wat ze maar kunnen : kartonnen dozen, plastieken zakken, ... We keken in de kast en jawel we vonden een nestje. Ik hoop dat ze vlug weg zijn, want ze houden me echt wakker ’s nachts! Zondag waanden we ons eventjes echte toeristen en drongen we binnen in het Senegambiahotel. We deden alsof we gasten waren en gingen zwemmen in het supermooie zwembad! Daarna dronken we er nog eentje op het terras. Het lukt dus zonder moeite om er binnen te raken als je geen gast bent. Natuurlijk hebben wij wel het lichte voordeel dat we blank zijn en dus niet zo opvallen tussen de toeristen :p!We beleefden nog heel wat meer avonturen deze week, maar mijn blogbericht zou te lang worden:p. Zo duwden we (met 6 meisjes!) een auto die vast zat in het zand, werden we weer mateloos lastig gevallen door jongens, ...

Tot volgende week!!

Berdine -X-

2009-03-08T06:34:00.000-07:00

het nestje dat de muizen maakten in onze kast!!!

bakau

bakau

verjaardag sofie

lo-les

verjaardag sofie

2 lieve kindjes in onze tuin

african ladies!!

mmmm

ik met baby matty (2maanden)

andere bezochte school

koken

gambiaans volkslied

bezochte school

koken bij ons op school

bidmoment

Mr. Crocodile en Mr. Snake

2009-03-08T06:16:00.000-07:00

Mister Crocodile en Mister Snake hebben deze week hun intrede gemaakt in de klas. Mr Crocodile is de mascotte van het spelletje “Jantje zegt” (toepasselijk omgevormd tot “Mr Crocodile says” omwille van de o zo coole slagzin “If you don’t do what he says, he will eat you!) en “dirigentje”. Mr Snake is de mascotte van het liegspelletje waarbij hij foute statements maakt en de kinderen hem moeten verbeteren. Ikzelf ben natuurlijk de grootste fan van mijn creaties, maar de kinderen houden er ook wel van. Mooi meegenomen! Naast de nieuwe woordenschat in verband met het lichaam en het aanbrengen van de begrippen meer en minder dan en het ordenen van de getallenrij, hebben we ook slingers voor het openingsfeest van de school in april gemaakt. Onze leerlingen worden zo rustig van tekenen, en trots dat ze zijn als je ze dan een complimentje geeft. Dank u, uitvinder van de kleurpotloden.

Voor de rest ... heb ik gehoord van de man van Miss Colley dat ik goed kan dansen op Afrikaanse muziek, kreeg ik deze week opnieuw een ijsje, een ketting en een munt van 1 dalasi aangeboden door de kindjes van de klas, heb ik frietschijfjes en kip gefrituurd in een grote pot vol kokende olie, bezochten we een primary school in Sancheba waaruit duidelijk bleek hoe erg de scholen hier afhankelijk zijn van steun uit het Westen, draag ik niets anders meer dan wrappa’s en heb ik ontdekt dat eten met mijn handen steeds leuker wordt. Mama, je bent gewaarschuwd.
Gegroet, Elke x

Harde confrontatie met de realiteit

2009-03-08T05:33:00.003-07:00

Vorige zondag werden we wakker met het vooruitzicht even een duik te nemen in het zwembad van het Senegambia hotel, geheel op James Bond wijze. Maar dat is er dus niet van gekomen. Matty belde ons in de namiddag immers op omdat we vlug naar het schooltje moesten komen want er was gestolen in het lokaal waar al het ingezamelde materiaal uit de container stond. Wegens gebrek aan een auto, ben ik dan maar beginnen rennen. Zo’n twintig minuten in de felle zon, kwestie van mijn conditie eens te testen. Maar toen ik in het schooltje aankwam, was de deur van het lokaal op slot en waren de bouwvakkers rustig aan het werk. Even later kwam Matty echter en legde uit wat er gebeurd was. Blijkbaar heeft één van de werkjongens het slot geforceerd om wat spullen te stelen, toen hij op heterdaad betrapt werd door Kebba. Kebba belde naar Matty en samen contacteerden ze Modou (die een beetje verantwoordelijk is voor het schooltje). Maar Modou wou de hele zaak geheim houden en daar was Matty niet mee akkoord. Want als later zou blijken dat er dingen gestolen waren, zou Kebba de schuld krijgen omdat hij daar conciërge is. We hebben dan maar nieuwe en sterkere sloten gekocht (die minder gemakkelijk te forceren zijn) en hebben naar Tine gebeld om haar advies hierover te vragen. Ik vind het spijtig dat we niet meer kunnen doen, vooral omdat Kebba zich echt onveilig begint te voelen in het schooltje, maar we kunnen niets beters bedenken. Wachten tot de groep Belgen aankomt in april die moet beslissen wat er zal gebeuren met het materiaal.

Wat me vooral raakt is het feit dat we Modou helemaal vertrouwden. Ik had dan ook echt niet verwacht dat hij die zaak zou geheim willen houden. Hij had zelfs de andere meisjes teruggeroepen en gezegd dat er niks aan de hand was. Terwijl Matty me op dat moment uitlegde dat er gestolen was. Pffff. Eerlijkheid, ze hebben daar in Gambia toch een andere definitie van.

Mister Joof, he had a shop, hia hia ho

2009-03-01T04:35:00.000-08:00

Lesgeven is toch plezierig. Ik vind het nog steeds echt machtig om voor een klas van 50 kinderen te staan en ze allerlei werkvormen en oefeningen aan te leren in de hoop dat ze de nieuwe woordenschat (rond thema “the shop and the market”) niet alleen kunnen opnoemen, maar ook daadwerkelijk gaan gebruiken buiten de school. Eens werken zonder handleiding is een grote opluchting. Kan ik eindelijk eens al mijn creativiteit ten volle inzetten en stimuleren, met de (enorm geapprecieerde) hulp van de andere studenten. Dank u, Tine en Omar, om ons te laten vertrekken naar dit schooltje.

Toch even een kort berichtje naar de medestudenten van de KHBO toe : stort u vol plezier en enthousiasme op de komende climax van de modules, het begin van de ingroeistages en het werken voor uw onderzoeksproject. Om het met een streepje wijsheid op grootmoeders wijze te zeggen: liever een fanatiekeling met geen sociaal leven maar wel een Lager Onderwijs-diploma dan een “tweede kans in september”. Je moet maar even pretenderen een student in India te zijn die de enige hoop van de familie is om later genoeg geld te verdienen om het hele bolwerk van neven en nichten te ondersteunen. Beeldt u vooral niet in een student in Gambia te zijn, want à la “African time” zal je er toch niet geraken.

Woensdag is ons Hanne verjaart. Hebben Liesbeth en ik mooi de living versiert met ballonnen en slingers om 23u ’s avonds om haar te verrassen. Je had haar gezicht moeten zien toen ze ’s ochtends de kamer binnenkwam, echt fijn!

Deze week heb ik eveneens vergaderd over de sportdag in april, gediscussieerd over de gevolgen van onderwijs in het Engels met Liesbeth en Hanne, groenten als didactisch materiaal gekocht op de markt (man, ik ben zo slecht in afdingen, dat zit gewoon niet in mij!), naar Rancid geluisterd met Sofie, gevoetbald met de meisjes van de klas, veel kordater gereageerd tegen mannelijke plakkers, peanutkoekjes gegeten, Afrikaanse kleren gekocht (jihaa) en teveel gezongen zodat ik nu even hees ben.

Tschuss, Elke

2009-03-01T04:07:00.000-08:00

wij voor het schooltje met onze rappa`s (het kleur is wel niet in orde, als je een deftige foto wil zien kijk dan ook eens op de blog van de andere meisjes).

een van de veeeeeeeeeeele hagedissen die hier zitten ...

Matty, Sofie en ik in een taxibusje.

Elke, Kebba (de leerkracht van onze klas) en ik.

Nieuwsgierige kindjes :)

Ik, Elien, Sulliman en Sofie.

De bouwwerken op school ...

een afrikaans sfeerbeeld

gaan eten in senegambia voor de verjaardag van hanne

onze kindjes !!

speeltijd op het schooltje

lekker samen zitten in onze tuin

een lo-les

lokale markt

onze kindjes

tijdens een andere lo-les

visse op de gambia-rivier

Lamin lodge

mmmmmmmmmm... typisch afrikaans eten...

Aisha en Elke tijdens het koken op school

Een nieuwe lesweek ... met heel wat frustratie!

2009-03-01T04:06:00.001-08:00

Maandagmorgen begonnen we met volle moed aan een nieuwe lesweek. De eerste lesdag vroeg heel wat energie! Het lesgeven vond ik lastig! Kebba (de leerkracht) was er niet en de kinderen luisteren dan ook veel minder naar ons. De andere dagen lukte het veel beter. Het is echt leuk om les te geven aan deze kindjes hier!!! Vooral ook dat we hier zo lang mogen blijven in dezelfde klasgroep. Zo leren we de kinderen echt kennen en zien we vooruitgang. Ik begin nu te merken dat sommigen echt wel dingen beginnen te begrijpen en dat ze het ook graag doen. Ze respecteren ons ook al meer dan in het begin. Na 100 keer te zeggen dat ze niet door elkaar mogen roepen, maar hun vinger in de lucht moeten steken, doen sommigen dat nu ook (eindelijk) wel! Het blijft moeilijk om met zo weinig nuttig materiaal de lessen voor te bereiden. De inspiratie komt ook niet meer zo makkelijk als in het begin. Maar wees gerust... na een tijdje denken krijg ik altijd wel wat nieuwe ideetjes J.Vanaf deze week geven Elke en ik nu ook de donderdagmiddag les en de vrijdag ook een uurtje langer. Zo krijgen de kinderen meer tijd om wat leuke dingen te doen. Niet alleen wiskunde en Engels dus, maar ook eens knutselen, kleuren, tekenen, ... Jammer genoeg is hier anders niet zo veel tijd voor en laten ze dat gewoon achterwege.In de pauze komen er mama’s naar de school en verkopen ze broodjes, visgebakjes en ... ijsjes. Deze week kwam een hele lieve jongen van onze klas zo’n heel lekker uitziend ijsje aanbieden. Wat een zonde dat het gemaakt was met water dat voor ons niet drinkbaar is... We mochten het dus NIET opeten! Een mens ziet hier nogal af zeg :p. We stuurden dat jongetje dan maar terug met zijn ijsje, ocharme, hij dacht dan eens iets liefs te doen voor zijn juffrouwen!
We kregen deze week ook ‘granut’ koekjes van een van de ouders. Ze vindt dat we goed werk leveren en wilde ons eens verwennen.
De mensen hier beginnen ons al wat beter te kennen. Normaal rekenen ze altijd goed door bij blanken, maar nu ze weten dat we hier zijn voor langere tijd en om les te geven krijgen we al wel eens een fikse korting! Zo kochten we fruit. Eerst vroeg ze 250 dalassi. Uiteindelijk betaalden we 120 dalassi.
De muis... ondertussen al meer dan 1 muis in huis. Ze houden me ’s nachts wakker, lopen heen en weer en knagen overal door. Zo proberen ze m’n koekjes op te eten... stoute muisjes :p. Dinsdagavond zetten we vergif, maar nu zitten ze er nog steeds... Ofwel werkt het vergif niet ofwel zit er gewoon een heel nest muizen. Laat ons hopen dat het niet het tweede geval is!
Woensdag was Hanne (een van de meisjes die mee is) jarig. We gingen iets drinken. Het was ‘toevallig’ happy hour. Maar eigenlijk duurt happy hour hier van 10 u ’s morgens tot 5 u ’s avonds, ze zouden er misschien eens moeten over nadenken om het happy day te noemen :p. Daarna zijn we eens lekker gaan eten in Senegambia!Al de hele week hebben we ’s morgens geen elektriciteit... dan maar m’n haar wassen met de zaklamp op de lavabo...
Vrijdag was het 1 grote chaos op school. De verbouwingen gebeuren tijdens de lesuren en de klassen waren niet beschikbaar. De werkmannen hadden ons niets laten weten en kwamen midden onze les zeggen dat de kinderen dan maar naar huis moesten gaan... Daar stonden we dan, netjes onze lessen voorbereid... Uiteindelijk gaven we geen les meer en konden we niet anders dan iedereen naar huis sturen, echt frustrerend om op deze manier te werken!
Vrijdagmiddag kochten we op de markt in Serrekunda stof voor Afrikaanse kleren. Daarna gingen we naar ‘een kleermaker’ die onze maten opnam en volgende week hebben we een echt Afrikaans tenuetje J! Deze week lieten we ook al Afrikaanse rappa’s maken.Zaterdag waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van een kindje van een van de leerkrachten. We kregen er een heerlijk feestmaal en lekker baobjuice! Dat is een drankje met baobab, bananen, heel veel suiker, ananas en melk, net een soort milkshake.
Vandaag (zondag) willen we eens echt de toerist spelen en proberen we een hotel met zwembad binnen te dringen. Als blanke kan dat hier ook niet zo moeilijk zijn. Wat avontuur maakt het wat spannender he. Ik hou jullie zeker op de hoogte of het gelukt is of niet J!
De tijd gaat hier ongelofelijk vlug! Echt niet te geloven! Er is al bijna een maandje voorbij en het lijkt nog maar gisteren dat ik vertrok van het vliegveld...
Sorry mensen... maar ik wil nog steeds niet naar huis J!

Ps. : Ook bij mij sloegen de buikkrampen deze week toe ... Donderdagvoormiddag kon ik geen les geven.

Groetjes Berdine -X-

2009-02-22T03:08:00.000-08:00

gambia-rivier

herken de olifant in de takken ... ze noemen hem hier de laatste olifant van afrika

typisch afrikaans landschap

mangroves, gambia-rivier

lamin lodge

elke met een kindje van onze klas

op de boot

lamin lodge

op de boot

autopanne

de kleinsten op school

sofie en ik op de boot

het strand

lamin lodge

hanne, ik en liesbeth bij lamin lodge

ik en elke op de gambia-rivier

gambia-rivier, mangrove

ik en baboe

Nieuws van de week ... een MUIS in ons huis!!

2009-02-22T03:06:00.000-08:00

Vrijdagmorgen opnieuw vertrokken naar school en deze keer een uurtje langer les gegeven dan andere vrijdagen. We lazen een Afrikaans verhaal voor aan de kinderen. Ze vonden het heel leuk en waren wel aandachtig. In de pauze voetbalden en danstouwden we met hen. Tis echt leuk om met die kinderen bezig te zijn! En zo mooi dat ze kunnen lachen!
In de namiddag was er een meeting met de leerkrachten en de ouders. Die zou normaal starten om 16 uur, maar uiteindelijk werd het weer African time en startten we maar om 17.30u. Wat een drukte van jewelste bij die meeting!! Die Afrikaanse vrouwen kunnen hun mond nogal open zetten! Iedereen deed er zijn zegje in zijn eigen taal en wij verstonden er niks van... Twas wel lachwekkend om hen zo bezig te zien. Wij dachten dat ze elkaar aan het uitschelden waren omdat ze zo luid deden, maar eigenlijk waren ze elkaar gewoon aan het steunen, haha.
Voordat de meeting begon kwam de vrouw van de medical post naar ons toe om ons te vertellen dat er een vrouw moest bevallen. We gingen kijken en ze lag daar op de grond van haar huisje, bijna tussen de patatten die een meter verder lagen. Haar water was gebroken. Daarna is ze naar de medical post geweest en een uur later hoorden we op de vergadering dat de vrouw al bevallen was van een kleine jongen.
’T is ongelofelijk hoeveel mensen hier hun baby kwijt willen. Zeker 3 vrouwen hebben ons al hun baby’tje aangeboden. Dan zeggen ze ‘Do you like it? Take it!’. En ze zouden de baby zomaar in je handen duwen...
Zaterdagmorgen vertrokken we om een boottocht te maken door de mangroves op de Gambia-rivier. Het begon al goed. We waren nog maar halverwege de straat, zo’n 50 meter van ons huis... en autopanne. De chauffeur dacht dat het de benzine was en liep er dus vlug achter. Wij hielpen daarna allemaal duwen... maar tevergeefs, niets wilde helpen. Uiteindelijk hebben we hem dan maar laten staan in het midden van de straat en zijn we verder geweest met een taxibusje.
Toen we (al veel te laat) aankwamen op de boot moesten we ook daar nog eens wachten totdat de kapitein terug was met het aas voor de vissen. Uiteindelijk vertrokken we zo’n 2 uur later dan gepland...
Het varen in de mangroves was supermooi! Prachtige natuur! En overal hangen aan de wortels van de bomen oesters. Af en toe legden we de boot stil om te vissen. Iedereen kon er eentje vangen... behalve ik. Bij mij wilden ze maar niet bijten. De vis die we gevangen hebben krijgen we de volgende dag op ons bord! Dus hoe meer vis we vangen, hoe meer eten we hebben J! Daarna maakten we ook een tussenstop bij Lamin Lodge. Dat is een soort houten huis op palen. Je kunt dat bezoeken en er iets drinken.
De boottocht was echt zaaaalig! Lekker luieren in het zonnetje... en we hadden de hele boot (wel voor 50 man) helemaal voor ons alleen, als dat geen luxe is!
En dan nu... het moment waarop jullie allemaal wachten... het verhaal van de muis in ons huis!!! Jaaaaa, er zit dus echt een muis in ons huis!! Deze week hoorden we ’s nachts plotseling geritsel in onze kamer. Ik stak het licht aan en zag iets vlug weglopen in onze kast. Het was groot en snel, dus het kon geen spin zijn. Eerst dacht ik dat het een salamander was die binnen geraakt was omdat er hier veel van buiten zitten. Toch ben ik weer in slaap gevallen... De volgende dag zagen de andere meisjes een muis door de living lopen, de keuken in! Het was dus waarschijnlijk ook die muis die ons ’s nachts wat wilde wakker houden. Gelukkig dat ik die nacht niet wist dat het een muis was of ik zou niet meer geslapen hebben :p. Hoe dan ook, het verhaal van de muis is nog niet gedaan, want hij zit nog steeds ergens in ons huisje, want we zagen hem vanochtend weglopen achter de koelkast. Hij is wel zo slim dat hij zich overdag verstopt en dan ’s avonds uitkomt! Vanavond ga ik dus weer met een bang hart naar mijn bed en ik hoop dat hij niet plots naast mij ligt als ik morgenochtend wakker word :p. Dan zou ik me pas doodtieren denk ik!! Jullie zouden me waarschijnlijk kunnen horen tot in België!! Dus als je iemand hoort tieren... dan weet je wel hoe laat het is!

Ik laat jullie weten hoe het afloopt!!

Tot een volgende

Berdine -X-

Het ene Afrikaanse kindje is het andere niet...

2009-02-22T02:36:00.000-08:00

De driejarige zoon van onze gastheer is erg ingetogen, soms wat traag van begrip en kent ondanks alle gasten die hier al verbleven hebben geen woord Engels. Zijn beste vriendje springt in het rond in ons huis, vraagt om de vijf seconden een ballon in het Engels en speelt momenteel verstoppertje met Berdine met zijn water toy gun. Beiden erg interessante kereltjes, maar toch zo verschillend.

Morgen geven we naast onze gebruikelijke lessen wiskunde en Engels een uurtje game/play. We lezen het Afrikaanse verhaal van The Flute voor. Ik heb er echt wel zin in om weer vol enthousiasme mijn beste stemvervormings- en uitbeeldingskunsten boven te halen. Hopelijk zullen de kinderen het verhaal begrijpen. Daarna hebben we een oudervergadering op het schooltje, om de ouders op de hoogte te stellen van de nieuwe stiptheid omtrent het sluiten van de schoolpoort en om het project van Elien en Sofie mee te delen. Ik ben erg benieuwd om de ouders van onze kindjes uit de klas te ontmoeten. Ik hoop dat het voorstel van Kebba om de compounds (de familiewoningen) van de kinderen op te zoeken ooit werkelijkheid wordt.

Ondertussen heb ik ook in level 2 het liedje van “Broeder Jacob” in de Gambiaanse versie van “Little boy” aangeleerd. Die blokfluit, zo populair in deze streken. Wacht maar tot ie opnieuw een hit wordt in België. Net zoals het meest recente fuifnummer hier: de reggaeversie van “Barack Obama”. Een onmogelijk ritme om op te dansen, maar meezingen kan ik wel! Independence day was toch iets speciaals in Serekunda.

Het laatste nieuws on The Animal Freedom Front: er zit een muis in ons huisje die ongelooflijk goed verstoppertje kan spelen en de spin in de keuken wordt stilletjes aan een vaste huisvriend. De kip in onze tuin is na 4 uur eindelijk terug de straat opgejaagd en verbroedert nu gezellig met de ezel en de familie geitjes.

PS: En voor je begint te gillen om een muis, gelieve een beetje inlevingsvermogen en tact te tonen. Het beestje kan er tenslotte ook niets aan doen dat het klein is en snel kan sprinten. Zijn ego zal al niet te groot zijn, laat staan dat er dan nog van die vreemde grote wezens beginnen te tieren en te panikeren vanaf hij zijn snuit durft te vertonen. Je zou van minder een identiteitscrisis krijgen. Man man, het leven van een muis, zo hard.

Groetjes, Elke

2009-02-19T10:04:00.002-08:00

militair in gambia :)

independance day : mars met militairen en politie

independance day

turnles op school

uno op het strand

Sofie en ik bij Yoko (danscafe)

Donderdag 19/02 ... REGEN!!

2009-02-19T10:04:00.001-08:00

Maandag zijn we weer met volle moed aan een nieuwe schoolweek begonnen. We leerden de kindjes deze week over kleuren en vormen. Het lesgeven lukt al redelijk goed. We moeten wel af en toe roepen, maar sommige kinderen zijn nu echt wel aandachtig. Anderen kunnen de leerstof gewoon nog niet aan en zitten daar eigenlijk niet echt op hun plaats. De oefeningen zijn voor hen te moeilijk. Daarom zijn we nu ook volop bezig met meer differentiatie, maar dat vraagt wel veel voorbereiding en tijd!
Maandagavond maakten we spaghetti! Heerlijk om weer eens een vertrouwd gerecht te kunnen eten... Het eten is hier wel lekker, maar heeeeel pikant! En ook erg vettig...de olie druipt er gewoon vanaf.
Dinsdag zijn Elke en ik in de namiddag naar school geweest om er een stukje muur te schilderen in het wit. Daar hangen we volgende week prikborden aan zodat we dingen kunnen uithangen. Aan de muren blijft er niet veel kleven door al het stof.
Daarna gingen we allemaal samen naar de medical post in Kerr Sering. Dat is een soort klein ‘ziekenhuisje’ (slechts 1 kamer groot). Daar staan wat medicijnen, 2 bedden, 2 babybedjes, een rolstoel, ... Het is er echt heel proper! Veel vrouwen bevallen daar. We zagen het geboorteregister en ook die dag was er een klein meisje geboren. De vrouw van de medical post nam ons mee naar de vrouw en de pasgeboren baby... hoe schattig! Amai, die vrouw was net een paar uur bevallen en wij gingen daar met 6 tubabs (blanken) die zij niet eens kent gewoon een kijkje gaan nemen. Je mag hier echt van niks vreemd opkijken.
’S avonds hielp ik Lady met koken. I love Afrikaans koken!! Het neemt veel tijd in beslag, maar het is echt leuk werk.
Woensdag was er geen les, want het was independance day. Iedereen heeft dan vrijaf. In Serrekunda vond een grote mars plaats met militairen en politieagenten. Ook heel veel studenten marcheerden er om hun school te vertegenwoordigen. Het was echt ongelofelijk druk! En iedereen danste en zong ... die Afrikanen zijn echt wel zotte mensen!
Het was uitzonderlijk warm woensdag. Misschien wel de warmste dag die we tot nu toe hadden. In de namiddag gingen we met de leerkrachten van het schooltje naar het strand... lekker relaxen in de zon... zaaaalig!
’S avonds zijn Elke, Sofie, Liesbeth en ik meegeweest met Modou, Matty, Sulliman en Baboe naar een soort danscafé ‘Yoko’. Het is een openluchtcafé... precies een grote binnentuin met overal tafeltjes en stoelen, een bar en een dansvloer. We dronken er wat en dansten met de mensen van hier. Hoe die kunnen dansen... zo soepel dat die bewegen, daar kunnen we nog wat van leren. Af en toe vielen de lichten en de muziek uit omdat er geen elektriciteit meer was... Maar al gauw werd dat probleem opgelost. Ze houden hier erg van Barack Obama! Ze noemen straten naar hem en maakten er zelfs een liedje over. Je moest hen eens uit de bol zien gaan toen ze dat liedje die avond draaiden J!
Donderdagmorgen opgestaan met ... (je zult het misschien niet geloven) REGEN! Ik kon het bijna niet geloven en dacht dat het wind was... dus ik keek naar buiten... maar toch ... regen! Vreemd om dat hier te zien! Maar geen nood, want nu... een uurtje later komt de zon er alweer schitterend door!!!!!

We houden je op de hoogte!

Berdine -X-

2009-02-19T09:34:00.000-08:00

danscafe Yoko

ik en kadi, de dochter van onze `huisbaas`

ik met matty en sulliman

lekker afrikaans koken ...

al die leuke, koddige kindjes ...

mmmmmmm

koken in de tuin

dansen met de negertjes bij Yoko`s

independance day

Hoe een typische dag in Gambia eruit ziet ...

2009-02-15T03:44:00.001-08:00

06.55 u : Eerste wekker loopt af ... nog eventjes blijven liggen.
07.00 u : Tweede wekker!! Opstaaaaaan!
Tussen 7 u en 7.50 u : (Koude) douche en ontbijten.
7.50 u : Vertrekken naar school.
08.15 u : Aangekomen op school en iedere morgen onze handtekening zetten om te bewijzen dat we aanwezig zijn.
08.30u : Start van de assembly : waarbij alle leerlingen samengeroepen worden op het binnenplein en een toespraak van de leerkrachten krijgen. Soms zingen ze hier dan ook het volkslied. (De assembly is er enkel op maandag en vrijdag.)
09 u - 11 u : Lessen.
11 u - 11.45 u : Pauze
11.45 u - 13 u : Lessen.
Na 13 u : Inkopen doen op de locale markt voor het middageten.
Rond 15.00 u : middageten.
Tussen 15.30 u en 19u : meestal werken voor school (voorbereiden van de lessen).
Tussen 19 u en 20 u : avondeten.
Van 20 u tot ... : nog wat verder werken voor school, samen filmpje bekijken, wandeling maken, ...

Berdine -X-

nog wat meer fotootjes om jullie jaloers te maken ...

2009-02-15T03:28:00.000-08:00

typische afrikaanse keuken

de kindjes zijn dol op onze westerse snoepjes ...

afrikaanse douche (nog een deftig exemplaar)

op de `boerderij` van baboe : cavaplanten

de kindjes poseren allemaal voor ons

en een foto speciaal voor nonkel steppie en co

water uit de (heeeeeeel diepe) waterput halen

ik weet niet hoe het komt ... maar deze boom deed me denken aan de lion king ...

ik ... tijdens het voorbereiden van ons middagmaal

Elke met een deel van onze kindjes tijdens een les LO

Buik-pijn (vrijdqg 13/02)

2009-02-15T03:27:00.000-08:00

De laatste twee dagen lijd ik aan buikpijn. Dan lesgeven aan onze 50 kindjes is echt niet gemakkelijk. Ik hoop dat het miraculeus over is tegen morgen, zodat ik weer fit en actief ben om mijn lessen voor volgende week voor te bereiden. Thema: de kleuren. Vandaag hebben Berdine en ik opnieuw gedifferentieerd. Terwijl de sterke leerlingen de woordenschat opschreven in hun schriftje, nam Berdine de zwakke leerlingen uit de klas om te oefenen op letterherkenning en de cijfers. Kebba was heel tevreden over ons initiatief en op deze manier gaan alle leerlingen vooruit. Ik was zelf ook erg blij met de resultaten. Aangezien volgende week maar een korte schoolweek is door Independence Day, begin ik over twee weken met leren lezen voor de sterke lln, en schrijfoefeningen voor de zwakke lln. Ik heb er echt wel zin in.

Vanmiddag hadden we ook een vergadering met alle staff-leden van het schooltje. We hebben besproken hoe we level 1 (de kleinste kindjes) beter kunnen verdelen, hoe de structuur in de school kan verstevigd worden, hoe belangrijk stiptheid van alle staff-leden is, enz. Hopelijk helpt dit ons om de orde in het schooltje te verbeteren.

En dan heb ik ook nog mijn tussentijds stage-rapport gekregen. Pfff. In de wereld van de KHBO is ook veel zwart of wit. Ik vind het wel spijtig dat aandachtspunten blijkbaar zwaarder doorwegen dan mijn goede eigenschappen. Maar ja, lang leve afstuderen dan maar.

Ciao,
Elke xxx

ETA 15/02: de miraculeuze genezing is een feit. Juich.

sfeerbeelden

2009-02-13T08:21:00.001-08:00

ons klasje, met onze zelfgemaakte tekeningen voor de kinderen

onze `veranda`

onze tuin (normaal niet zo groen :p)

een deeltje van onze living (mama, de kw blokjes zijn volop in gebruik ;) )

afrikaanse vrouw op de markt in serrekunda

wij met de leerkrachten en de jarige op het feest

de jarigen (nonkel steppie, let op de ballonnen ;)

living

in klas

slaapkamer

1,2,3,4 hoedje van papier

ingevlochten haar

wij met de leerkachten

gang

eten klaarmaken

en dan ... eten

slaapkamer

elke bij waterput

badkamer

djembee leren

schattige baby

groepsfoto

african ladys

Geduld, geduld ... en buikpijn...

2009-02-13T08:18:00.001-08:00

Toen we deze week uitgenodigd waren op dat verjaardagsfeestje van een kindje van de klas, hadden we om 6 u afgesproken met de leerkrachten op school om van daaruit samen te vertrekken naar het feest. Uiteindelijk was het 6.45u tegen dat we aankwamen op school... oeps... maar ja tis hier allemaal volgens ‘african time’, als je dan een halfuur te laat bent kan het zijn dat je toch nog de eerste bent, want iedereen komt hier gewoon te laat! Altijd en overal!
Matty nam ons mee naar haar huis Daar kregen we allemaal afrikaanse kleren van haar om aan te doen om naar het feest te gaan. Tof om zo’n kleren eens aan te mogen doen, maar ongelofelijk warm! Hoe die mensen dat hier uithouden met lange mouwen, ik weet het niet hoor... We dronken er ook baobabjuice, mjam mjam.
Donderdagmorgen vielen de eerste slachtoffers :p. Elien en Sofie waren allebei ziek. De hele nacht opgeweest...ze konden dus die dag ook niet mee naar het schooltje om les te geven. Ook Elke en ik hadden wat last van onze buik, maar gelukkig was het bij ons nog niet zo erg en konden wij wel de kindertjes op school gaan ambeteren met onze lessen, haha. De andere twee meisjes zijn nog compleet intact :p. Wij vier, die wat ziek waren, hadden de dag ervoor papaja gegeten uit een of andere tuin...mss kwam het wel daardoor...only god knows.
Op school was het leuk, maar soms heel vermoeiend les geven. We werkten deze keer in twee groepen zodat we wat beter konden differentiëren. Het lukte echt duizend keer beter!!! Ten eerste omdat de groep dan maar de helft zo groot is en ten tweede ook omdat we de kinderen dan wat kunnen aanpakken op hun eigen niveau en er geen zo’n groot verschil is onderling.
We zeggen wel 10 keer in een les ‘ssssht’ tegen de kinderen. Maar iedereen herhaalt ons gewoon en zegt sssht... met het gevolg dat ze wel allemaal sssht zeggen, maar het eigenlijk totaal niet stil is :p.
Het voorbereiden van de lessen vraagt veel tijd. Vooral het maken van werkblaadjes en tekeningen is veel werk. 50 keer hetzelfde schrijven of tekenen raakt toch wel wat vervelend op de duur. Een kopiemachine is dan ook heel handig, vooral als je er geen hebt J! Had ik er maar eentje in mijn handbagage meegesmokkeld... Ook de blaren op onze handen na het slijpen van 50 potloden is niet zo leuk! Het lesgeven in het Engels is zeker doenbaar, maar we moeten goed nadenken over hoe we alles zullen verwoorden en soms schieten de woorden ons tekort of gebruiken we Engels die eigenlijk totaal niet op Engels lijkt :p. We lachen dan eens bij onszelf of met elkaar en gaan gewoon door zonder dat de leerlingen er eigenlijk iets van merken, want hun Engels is nog duizend keer slechter dan dat van ons.
Iedere dag vechten wel enkele kinderen met elkaar. Das echt niet normaal hoeveel die bengels hier naar elkaar schoppen en slaan. Eten in de klas...ook moeilijk af te leren!
Sommige kinderen kunnen nog niet eens de letters overschrijven of de cijfers van 1 tot en met 10 herkennen. Geduld is een schone zaak zeggen ze...amai, soms moet ik toch echt op mijn tanden bijten om mijn geduld te bewaren. Als je een kind tien keer een getal voorzegt en hem dan vraagt welk getal gezegd werd...dan volgt er alleen maar een stilte. Het wordt nog een werk van lange adem, maar we zien het nog volledig zitten en willen er ten volle voor gaan J! Vandaag gingen we naar ‘de shop’ achter een karton colablikjes. De ‘winkelier’ had er geen meer en belde ergens anders naartoe om te vragen of er daar nog waren. Na zijn telefoontje riep hij iemand om op uitkijk te staan bij zijn winkeltje, sprong hij op zijn fiets en binnen de 2 minuten stond hij daar terug met een volledig karton cola. Handig!!!
Overal langs de straat zitten veel ezels, kippen en hagedissen, maar ook vooral heel veel geitjes en straathonden! Vandaag kwam er telkens een kerel naar ons die ons zowat heel de tijd volgde. Hij vroeg ons zelfs of we getrouwd waren en waar onze mannen waren...
Iedereen wil hier ook altijd weten waar je naartoe gaat... Je moet nog maar eventjes buiten in de hof zitten en naar binnen gaan, dan krijg je al de vraag waar je naartoe gaat en wat je gaat doen. Ochja, wij kunnen het ook niet helpen dat we zo’n interessant leventje hebben he en dat iedereen alles van ons wil weten, haha.
Hoe is het daar nog in België? Zijn jullie daar nog niet verzopen???
Bij deze stuur ik jullie allemaal een zonnestraaltje toe en wens ik jullie wat warmte, want hier hebben we er toch meer dan genoeg J!

Tot een volgende!!
Bye bye
Berdine -X-

woensdag 11-02-2009

2009-02-11T09:25:00.000-08:00

Halootjes iedereen !
Hoe is het daar in het koude België? Hier nog altijd heel goed!!
Het weer is de laatste dagen NOG beter geworden en het is echt heel warm. Het is bijna niet meer te verdragen...de schaduw doet wel deugd nu.
De muggen blijven maar steken ... ook al slapen we onder een muskietennet en spuiten we met muggenspray, toch heb ik al drie dagen op rij telkens nieuwe muggenbeten. Er is ergens eens een mug binnengeslopen in ons muggennet en die raakt er nu niet meer uit. Telkens we hem willen wegjagen vinden we hem niet meer terug en ’s nachts slaat hij dan toe...als een mug in de nacht :p. We kunnen ons muggennet ook niet open laten hangen zodat hij weg kan, want dan komen er misschien wel 10 nieuwe binnen.
En Elke ... die wordt niet gebeten ... de muggen zijn vriendjes met haar.
Deze week gaven we onze eerste echte lessen. In het begin was het heel moeilijk om in te schatten wat de kinderen al kunnen en het niveauverschil tussen de leerlingen onderling is echt heel groot. Sommigen kunnen de letters nog niet eens allemaal afzonderlijk schrijven. Het is dus ook heel moeilijk om voor zo’n grote groep (50) te differentiëren.
Zolang de leerkracht (Kebba) nog in klas is zijn de leerlingen stil, maar zodra hij de klas verlaat zijn ze onmiddellijk een stuk luidruchtiger en moeilijk stil te krijgen. Ook het uitdelen en ophalen van schriftjes en potloden neemt veel tijd in beslag en is een echte chaos. Het is onmogelijk om ze te laten liggen in de banken van de kinderen, want dan zijn ze de volgende morgen gegarandeerd weg. Er verdwijnen nu al zoveel potloden. Waar ze die allemaal verstoppen... ik weet het echt niet!
Deze week gingen we ook naar de lokale markt hier. Man, wat stinkt het daar naar rotte vis!!! Echt een geurtje die je niet wil ruiken net voor je gaat eten of de honger is onmiddellijk gestild...
Vorige week bewaarden we de Barrakuda (vis) die we vonden op het strand in onze frigo en alles rook en smaakte ernaar! Zelfs nu nog, een week later, is de geur nog steeds aanwezig. Ook een grondige poetsbeurt van de frigo wilde niet echt helpen:p.
De markt en de vis zijn niet het enige dat stinkt... ook het Afrikaans geld is echt vies en het stinkt! De briefjes zijn soms zo verfrommeld en oud! Het zijn net slunsjes.
Deze week gingen we een wandeling maken en wilden we onze schoenen aandoen. Deze zetten we altijd buiten op ons terras en plots ... waren ze weg. Lady (iemand die hier ook woont) had ze genomen en gewassen voor ons. Ik had nooit gedacht dat ze nog zo wit konden worden met al dat oranje zand hier!
Een vrouw heeft deze week mijn haar ingevlochten. Ze is er meer dan 2 uur aan bezig geweest. In die kokende hitte en dan nog eens met een kind op haar rug gebonden!! De vrouwen zijn hier echt sterk en kunnen wel tegen een stootje.
Gisteren zijn we naar een verjaardagsfeestje geweest van een kindje uit onze klas. Het had eerder iets van een straatfeest moet ik zeggen, zoveel mensen!!!!! We gingen er allemaal naartoe in Afrikaanse kleren, echt heel sjiek om te dragen, maar ook wel warm ...
Toen we savonds thuis kwamen merkten we dat we geen elektriciteit hadden... ik ben al zon grote held in het donker... dus op mijn kousevoeten haalde ik vlug mijn zaklamp. Ook een kaarje aansteken en toen was ik toch wel wat meer op mijn gemak. Toen we in bed lagen schoten de lichten terug aan...natuurlijk deden we ze dan wel uit ;).
Vandaag hebben we in het huisje opnieuw geen elektriciteit. Daarom konden we ook geen fotos op de stick zetten om hier in het internetcafe op de blog te zetten.
We gaan proberen om dat zeker in het weekend te doen!!!

Hele warme groetjes
Berdine -X-

De eerste lesdag op maandag...

2009-02-11T09:20:00.000-08:00

...viel beter mee dan verwacht ! Berdine gaf een les wiskunde, en ik een les Engels. In tegenstelling tot vorige week, toen de kinderen erg onrustig werden telkens wij voor de groep werden gegooid, bleven ze nu wel rustig zitten en konden ze hun aandacht bij de les houden. Zelf het zelfstandig werk in hun schriftje verliep kalm en ordelijk. Prima! We waren dan ook heel tevreden over onze eerste echte lesjes. Het blijft weliswaar moeilijk om 50 kinderen met zo’n groot niveauverschil allemaal te boeien, maar we gaan ons best doen. Ze waren alvast enthousiast over ons liedje ‘Broeder Jakob’ maar dan in het Engels, met “little boy” in plaats van “brother John” en onder begeleiding van de blokfluit. Had ik nu maar mijn Eigenwijs-liedjesboek mee!

Het onthouden van de gezichten en de namen gaat ook steeds beter. Dit weekend heb ik immers een klasrooster gemaakt, en dan krijg je wel wat feeling voor die namen. Sainabou Yallow, geef toe, met zo’n naam moet je toch wel gelukkig door het leven gaan.

Mangi dem bytik (= Ik ga naar de winkel). Ciao,
Elke

en nog wat genieten...

2009-02-09T10:02:00.000-08:00

in onze tuin ; ik, hanne,elien en sofie

genieten van een omelet champignon bij ali baba

geniet mee van onze avonturen ... ;)

2009-02-09T09:54:00.000-08:00

ik en sofie ; grapefruit,mmmmmmm

lamin, de zoon van modou en een ander kindje

lamin en kadi (zoon en dochter van modou) en een ander kindje

ik met twee koddigaards, ze stelen hier echt mijn hartje...

onze keuken ... of hoe je het ook wil noemen... de deuren vallen af zoals je ziet

ik en sofie aan het strand op zaterdagmiddag, zaaaaaaaalig warm,
maar ik wil jullie zeker niet jaloers maken hoor, haha ;)

de andere meisjes aan het strand ; elke, liesbeth, hanne, sofie en elien

gambiaams strand

het binnenplein van onze school (waar die twee luiken open staan geven elke en ik les)

een van de klasjes ...

Matty vlocht mijn haar in, maar het wilde er niet in blijven ... een volgende poging volgt ;)

gezellig een sprite drinken ...

2009-02-09T09:22:00.000-08:00

2009-02-09T09:12:00.002-08:00

grapefruit schillen ... een hele karwei

elke bij ali baba (restaurant)

ik op een gambiaams terras

maandag 09-02-2009

2009-02-09T09:12:00.001-08:00

Heeeeeey iedereen,
Eerst en vooral wil ik dankjewel zeggen aan iedereen die onze blog volgt en reacties plaatst ! Dat is echt super om te lezen! Ik krijg er een krop in de keel van, het doet me veel deugd!
Hier is alles nog dik in orde. Vrijdag en zaterdag spraken we af met de leerkracht van school om de lessen te bespreken voor volgende week. Het voorbereiden van de lessen neemt nog veel tijd in beslag.
Zaterdag konden we eens lang slapen, zaaaaalig...tot we plotseling een luid getik hoorden in de kamer. Een lief vogeltje wilde ons die morgen wat pesten en tikte constant met zijn bek op het raam. We joegen hem weg en vielen daarna weer als een blok in slaap. Maar niet voor lang, want alle mensen zijn hier vroeg op en ze zijn ook niet bepaald erg stil. We mochten al van geluk spreken dat we niet wakker kwamen om 06.00u van de zingende man in de Moskee die al zijn gebeden luidkeels voor heel het dorpje voorzingt...en dat gebeurt dus iedere dag. Wat ben ik blij dat ik oordopjes meeheb J die ik nu toch wel gebruik om te slapen.In de namiddag gingen we naar het strand. Het was echt heel warm die dag, nog warmer dan de andere dagen. Wat zonnebaden en af en toe een voetje in de zee zetten, het was heel ontspannend. De zee is al enkele dagen redelijk wild. Daarom is het rode vlag en mogen we helaas niet (veel) zwemmen. Plotseling zagen we een heleboel mensen naar eenzelfde plek lopen. Daar was een visser die niet meer uit zee raakte en bijna verdronk. Sommigen doken achter hem aan. We weten niet of hij gered kon worden, want tegen die tijd waren wij weg. Natuurlijk hopen we wel van harte dat de visser nog vissen kan J!We worden onderweg echt overal aangesproken door de jongens die ons vragen hoe het met ons gaat. Ook heel veel kinderen achtervolgen ons. Zo liepen we vandaag over straat met werkboeken voor de leerlingen. De kinderen van op straat kwamen op ons af en vroegen ons ‘can you just please give me one book or a pencil?’. Ze liepen in een bende achter ons en achtervolgden ons totdat we bij ons huisje waren. ‘S avonds gingen we iets eten in Senegambia. Na een hele week brood, cornflakes en vreemde dingen te eten (waarvan we soms niet weten wat erin zit en dat is misschien maar best ook, haha) deed een deftige maaltijd wel heel veel deugd! Omelet champignon met frietjes, mmmm, mijn avond was direct weer goed!
Zondag sliepen we lang (tot 10u!), zalig gewoon! Daarna werkten we heel wat voor school en wandelden we naar het internetcafé. We waren alweer erg blij omdat we wat mails en reacties zouden kunnen lezen. We gingen het internetcafé binnen ... en lap ... geen internetverbinding! Dan moesten we het dus maar een dagje uitstellen.In de late namiddag maakten we een lange wandeling langs het strand tijdens de zondsondergang. De natuur is hier echt zooooo mooi. Prachtig om te zien! Opnieuw was er bijna iemand verdronken, maar deze keer zagen we wel dat hij gered kon worden. De golven zijn echt wild en het is dan ook niet slim om in het water te gaan, maar ja, met die Afrikanen hier weet je nooit...
We gaven Laddy (die hier ook in de compound woont) geld om naar de markt te gaan. Ze ging dan zorgen voor avondeten voor ons. Om 6 uur kwam ze met een grote schotel eten. Wij aten heel smakelijk onze buikjes rond. Toen kwam ze ons plotseling zeggen dat dit pas ‘de luch’ was en dat er nog zo’n schotel volgde voor ‘dinner’. We konden echt geen hap meer binnen krijgen en zetten de tweede schotel dan maar eventjes aan de kant. ’S avonds kwamen de leerkrachten van het schooltje op bezoek. We aten dan samen met hen de tweede schotel op. Elke avond wordt onze deur hier wel plat gelopen door vrienden van Modou of Omar. Wel leuk om telkens met veel mensen samen te zitten! Dan is er altijd wel wat tofs te beleven! Het is echt zalig om ’s avonds buiten te zitten. Nog lekker warm en toch heel aangenaam! Als ik er dan aan denk dat jullie daar in het koude België zitten dan moet ik toch wel eventjes bij mezelf lachen, hihi. De temperatuur stijgt hier nu alleen nog maar, dus het wordt steeds warmer en warmer.
O ja, we kregen vandaag een ‘Gambiaanse naam’ van de juicy man op het strand die drankjes verkoopt. Mijn naam is Binta en die van Elke is Jay. Elke heeft wel duidelijk laten merken dat ze ver van tevreden is met deze nieuwe naam:p. Ze blijft liever Elke zoals ze is J!
Sommigen van jullie vroegen mijn adres hier. Hou jullie vast, hier komt het :
C/o Berdine Joos, Modou Ceesay
PO Box 2515
Serekunda
The Gambia
West Africa

Tot een volgende!!! Bye bye!
Berdine -X-

2009-02-09T08:41:00.000-08:00

2009-02-06T07:49:00.000-08:00

de lekkere barrakudavis die we langs het strand vonden en de
volgende dag op ons bord kregen ...

strand in senegambia

elien, sofiem, ik, liesbeth en hanne op school

de kinderen op het schooltje

samen met 2 leerkrachten van hwet schooltje ; aisha en matty

afrikaans koken in onze tuin

de eerste dag ... panne met de auto

de markt in serrekunda

2 kindjes langs de straat

in onze tuin

Three things you need to know about gambia and then something else

2009-02-06T07:47:00.002-08:00

1. Oranges en groene thee
Vruchten zoals papaya en grapefruit worden overal verkocht, en zijn bovendien nog erg lekker ook. Het is de gewoonte om grapefruits te schillen en daarna leeg te zuigen. Wat overblijft wordt op straat weggegooid. De groene thee is hier superzoet en wordt in kleine glaasjes gedronken. Toch ben ik er grote fan van.

2. GSM-verslaafden.
Werkelijk iedereen heeft hier een gsm. In elke corner-shop kan je wel een herlaadkaart van Africell kopen. Arm of rijk, in een toeristisch en snel evoluerend land als Gambia kan je niet zonder mobile phone.

3. Dusty Gambia.
Doe vooral geen moeite om je goed te wassen ‘s ochtends, want na een kwartiertje stappen door de zandstraten van Kerr Sering zien je voeten en benen toch weer zwart. Gambia is dus één grote zandbak.

4. Schoolmaster Kebba
Persoonlijk vind ik dit één van de interessante mensen die ik tot nu toe al ontmoet heb. Hij is meer ingetogen dan de andere leerkrachten van het schooltje Picca, maar je merkt dat hij werkelijk om de kinderen geeft (altijd een pluspunt voor mij) en dat hij geen gemakkelijk leven leidt. Zijn moeder is door de bliksem getroffen toen hij negen was en nu moet hij zowel zijn vader als zijn jongere broer onderhouden. Hij is ook een prima hulp bij het leren van de taal Wolof (alhoewel hij zelf Madinka spreekt - logisch!).

- Elke

een eerste sfeerbeeld ...

2009-02-06T07:47:00.001-08:00

vrijdag 6 februari 2009

2009-02-06T07:45:00.000-08:00

De eerste dagen hier in Kerr Sering vielen voor mij heel goed mee! We hebben al zoveel magnifieke dingen gezien!
Vanmorgen gingen we opnieuw naar het schooltje. Alle leerlingen werden samen geroepen op het binnenplein. Enkele leerlingen werden eruit gepikt en vooraan gezet omdat hun haar niet goed gekamd of gewassen was. Hun namen werden genoteerd in een boek en daarna werden ze naar huis gestuurd. Daarna kregen alle leerlingen nog een halfuur durende preek van de leerkrachten en zongen ze hun volkslied of iets dat erop leek.
We probeerden vandaag nog eens de namen van de kinderen onder de knie te krijgen, maar tevergeefs… het lijkt een onmogelijke opdracht. Namen zoals Salimatou sahou, Samba Baldeh of Aboujaman Bahal hoor je natuurlijk ook niet iedere dag.
We zagen daarna nog een lesje Engels.
Het zal een hele opdracht worden om hier deftig les te kunnen geven, want structuur is hier echt niet aanwezig.
Eergisteren gingen we kijken naar Afrikaanse dans. Das echt zot hoe die mensen zo vlug en soepel kunnen bewegen.
Het eten is hier wel lekker, maar wel heel eenzijdig. Af en toe eten we lekkere verse papaja’s of pompelmoezen uit onze tuin.
De mensen leven hier heel relaxt en rustig. Toch zijn het voor ons hele drukke dagen!

Jullie horen wel nog van ons!

Berdine –X-

2009-02-04T06:48:00.001-08:00

fotos volgen later, het uploaden lukt niet. grtjs

2009-02-04T06:28:00.003-08:00

Een eerste bezoek aan Picca Nursery School

2009-02-04T06:28:00.001-08:00

Dinsdagochtend 3 februari bezochten we het schooltje voor de eerste keer. Het was kleiner dan we verwacht hadden, maar wel beter gestructureerd. Zo hadden de meeste kinderen wel hun uniform aan en konden ze toch al in mooie rijen staan op de speelplaats. Ze verwelkomden ons met liedjes en wij mochten ons daarna voorstellen. We waren wel blij dat we op voorhand de leerkrachten al eens gezien hadden want het was toch een indrukwekkende ervaring. Daarna hebben we in de klassen wat geobserveerd. In level 3, de hoogste klas, waren de leerlingen wel twee uur bezig met dezelfde oefening. Het tempo en niveau ligt heel wat lager dan in onze Vlaamse scholen. Er is ook een groot niveauverschil tussen de leerlingen onderling te merken. Sommige kinderen hebben de leerstof onder de knie en anderen snappen niet waar het om gaat en zitten maar wat te draaien met hun vingers. Na een klassikale “instructie” moesten de leerlingen een oefening in hun schriftje maken, maar we hadden wel het gevoel dat het schriftje niet veel gebruikt wordt. Alle potloden moesten immers nog geslepen worden (met 2 slijpers!). Wij kregen de eer om de schriftjes uit te delen, wat erg hilarisch was aangezien we de namen niet eens konden uitspreken!

Na de speeltijd kregen we ook een kort wiskundelesje te zien. Dat zat qua didactiek wel beter in elkaar. De leerlingen waren bezig met optellingen (vb. 8 + 1=9). Maar ook hier merkten we dat het klassikaal wel lukte, maar eens de kinderen zelfstandig moesten werken, was meer dan de helft niet meer mee.

Na schooltijd hadden we een bespreking met de leerkrachten om te achterhalen wat er precies van ons verwacht wordt. De communicatie verliep soms moeilijk omdat zowel wij Belgen als de Gambianen de neiging hadden om onderling in onze eigen taal te praten. Het was ook een beetje aftasten van elkaars uitdrukkingsgewoonten, want die zijn toch wel verschillend. Elke had ook het gevoel dat de leerkrachten nogal defensief reageerden, vanuit een bezorgdheid dat “de Belgen” alles zouden overnemen zonder rekening te houden met de Gambiaanse gebruikelijke methoden. Toch vonden we het gesprek positief en leerrijk. De leerkrachten stelden voor om de eerste week nog te observeren, en pas maandag te starten met het lesgeven. Ze stonden ook open voor onze voorstellen (vb. een sportdag) en suggesties.

Elke en Berdine

Heelhuids aangekomen

2009-02-04T06:24:00.000-08:00

Zondagavond kwamen we na een lange (voor mij bange) vlucht met wat turbulentie aan op de luchthaven van Banjul. Modou stond ons op te wachten. Het was er heel druk en overal kwamen mensen op ons af. De bagage werd bovenop een wagen (jeep) gebonden. Overal rondom ons kwamen mannen om ons geld of ons e-mailadres of gsm-nummer te vragen! Daarna reden we naar ons verblijf in een open jeep, het was precies een safaritocht. Mijn eerste indruk was dat alles hier echt superdruk is!! Er lopen echt overal mensen en je moet goed uitkijken waar je rijdt of je rijdt ze gewoon omver. Het verkeer is ook heel nonchalant en verkeersregels kennen ze hier niet, echt vreemd!! We werden heel goed ontvangen in ons verblijf en iedereen was erg vriendelijk. Jammer genoeg was het al donker toen we aankwamen en konden we niet veel van de omgeving zien. De volgende morgen wandelden we wat in het dorpje met Marjama, de vrouw van Modou (bij wie we verblijven). De straten zijn heel stoffig en ongelofelijk bobbelig als je in de auto moet zitten. Zo gebeurt het wel af en toe eens dat je je hoofd stoot tegen het plafond. We bezochten die morgen ook een plaatselijke markt. Die was echt ongelofelijk druk!!! En groot ook!! In de namiddag gingen we met 2 auto’s naar de markt in Serrekunda. Echt ongelofelijk hoe groot, druk en chaotisch het daar is, echt niet te doen!! Er lopen overal mensen met kruiwagens, met manden op hun hoofd en iedereen roept er als gekken door elkaar. We liepen allemaal in een rijtje achter elkaar omdat het zo druk was. Daar kochten we wat eten om ’s avonds samen met de leerkrachten van het schooltje te eten. Het was heel vreemd, want we wisten niet goed wat we konden kopen en wat het allemaal was. Sommige dingen zagen er heel raar uit. Toen we wilden terugkeren wilde de auto niet meer starten. Daar stonden we dan, met al onze inkopen in het drukke Serrekunda. Bijna liet ik al onze gekochte eieren vallen:p.Enkele mannen hielpen de auto duwen, maar tevergeefs... Platte batterij was het verdict. Na een tijdje wachten kwam een andere auto die vastgebonden werd aan de onze met kabels en zo raakten we weg. Het was onmiddellijk al een unieke ervaring om te starten.
’S avonds hielpen we allemaal met het maken van het eten. Dat duurde zeker 2 uur. Alles wordt heel zorgvuldig bereid. Ondertussen leerden we de leerkrachten wat beter kennen en maakten we heel veel plezier. Een van de leerkrachten heet Matty. Toen vertelde ik dat mijn moeder in België Maddy heet. Ze vond het grappig en zei dat zij hier in Gambia mijn tweede mama is. Nu noemen we haar (big) mama en zij noemt mij haar dochter, echt grappig om te zien. Vanmorgen kwam ik nog maar aan op het schooltje en ze vroeg al ‘where is my daughter’.Het eten werd op tafel gezet in grote kommen. Zoals echte afrikanen aten wij natuurlijk mee met onze handen. Vreemd om met iedereen uit dezelfde kom met je handen te eten. Daar zal ik ook nog wat aan moeten wennen denk ik.Het is echt niet te geloven hoe het onderwijs hier in elkaar zit. Die kinderen kunnen hier zoveel minder dan bij ons en ook de klassen zien er zo anders uit. Ik zal er zeker aan moeten wennen om voor een klas van 50 kinderen te staan. Sommigen van hen kunnen maar half Engels en snappen totaal niet wat ze moeten doen, het niveau ligt heel wat lager dan bij ons. Het is zeker niet te vergelijken.
Deze middag gingen we naar het strand. We speelden er ‘football’ en beachvolley. We hebben ons super geamuseerd met de mensen van hier die met ons meegingen. We wandelden er ook wat langs het strand. Op de terugweg vonden we een vis (Barrakoeda) die morgen op het menu staat. We zagen ook aapjes en heel wat gieren langs de weg!Ik kan nog zoveel meer vertellen, maar ik vrees dat ik ooit eens zal moeten afsluiten :p. Nog even een korte dankjewel voor onze heldin Elke die elke morgen al een hele dikke spin voor ons uit de weg ruimde J! Dankjewel Elke!!

Groetjes Berdine -X-

Nog een laatste berichtje voor we weg zijn ...

2009-01-31T08:40:00.000-08:00

Hallo iedereen,

Morgenochtend is het zover!!!!! De zenuwen slaan toe. Tussen het verder maken van mijn valiezen door vond ik het leuk om nog eens een kort berichtje voor jullie te plaatsen :)!
Ik zal jullie allemaal heel erg missen, maar jullie zullen genoeg van mij horen! Dus wees gerust, jullie zijn nog niet van me af ;):p!

Veel plezier hier in het koude België!

Groetjes Berdine -X-

Berdine in de streekkrant.

2009-01-26T05:48:00.000-08:00

Berdine in het laatste nieuws.

2009-01-26T05:45:00.001-08:00

Eindelijk iets om in te kaderen!

2009-01-23T13:45:00.000-08:00

Ook wij beginnen aan onze media-opmars. Vanaf deze vrijdag verkrijgbaar in uw krantenwinkel, het Brugsch Handelsblad dat uitpakt met een ontroerend en ongelooflijk interessant artikel, al zeg ik het zelf. Berdine heeft ook al twee keer de krant gehaald, en haar interviews zal ze later nog online plaatsen.

Ondertussen heeft het vijfde leerjaar van juf Heidi in de Gerard Davidstraat heel wat materiaal ingezameld dat zeker van pas zal komen in ons schooltje. Kleurpotloden, slijpers, stiften, knuffeltjes en knikkers. Ik heb alvast een valies vrijgemaakt. Bedankt, 5A!

Grtz, Elke

BEDANKT!

2008-12-28T10:25:00.000-08:00

Aan alle mensen die zo vriendelijk waren om ons te steunen en pannenkoeken te kopen willen wij dankjewel zeggen. We hebben zo'n 350 euro kunnen verzamelen dankzij jullie hulp.
En indien ze nog niet opgegeten zijn, smakelijk ;)!

Groetjes Berdine

2008-12-26T02:25:00.000-08:00

Hoi hoi,
Hier zit ik dan, volop met mijn gedachten in Afrika :)! Het komt steeds dichterbij. Nog een grote maand en we mogen vertrekken!! Spaaaaaaannend!
Maar eerst wil ik jullie allemaal nog een prettige kerstperiode en een gelukkig Nieuwjaar toewensen!

Liefs Berdine -X-

Welkom op onze blog!!!

2008-12-06T05:28:00.000-08:00

Dag lieve mensen,

Wij willen jullie welkom heten op onze blog! Hierop zullen wij aftellen naar ons vertrek en willen wij jullie op de hoogte houden van ons groot avontuur. Op deze blog komen foto's, berichten, reisverslagen, ... en nog heel wat meer!
We hopen dat jullie ons zullen volgen en zo wat mee kunnen genieten van deze droom die voor ons uitkomt!

Veel plezier

Groetjes Elke en Berdine -X-